ทำงานเข้าเดือนที่ 10 สันดานขี้เบื่อก็เริ่มสำแดงเดช...

ยิ่งช่วงนี้นายไม่อยู่...ยิ่งเบื่อเป็นร้อยเท่า

ถ้าไม่ติดว่ายังอยู่ระหว่างโปรเจคล่ะก็...คงได้หาเรื่องลาออกแหง

เกลียดที่สุดก็เรื่องนั่งว่างอยู่ออฟฟิสเนี่ยแหละ

ชอบเวลามีงานเยอะๆ ยุ่งๆมากกว่า

นั่งเฉยๆไม่มีอะไรให้ทำเลยนี่มันให้ความรู้สึกไร้ค่าพิกล

แต่ก็เอาเหอะ...อาทิตย์หน้าก็จะงานยุ่งจนไม่มีเวลาพักแล้วล่ะนะ

แบบนั้นยังดีกว่าอีก...เฮ้อ...

เพื่อนที่บริษัทก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าดีแล้ว...จะได้พักมั่ง

เอ...รึว่าตรูจะเป็นมาโซฟระ...ว่างๆไม่ชอบ

แต่วันนี้เอ๋อสุดๆ...

เนื่องจากติดต่อน้องเอเรื่องงานไม่ได้มาหลายวันแล้ว

เลยชักนั่งไม่ติดที่ กลัวเมล์จะทำพิษอีก

เพราะระยะนี้เน็ตเน่าสุดฤทธิ์

วันนี้ก็เลยโทรไปหาหมีเล็ก...ลืมไปสนิทใจว่าหมีเล็กอยู่อังกฤษ

โทรไปเจอหม่าม้า...ยังแสดงความเอ๋อต่อไปด้วยการถามว่า

"หมีเล็กไม่อยู่เหรอคะ?" 

...เอวัง...

อยากจะมุดดินหนีจริงๆให้ดิ้นตาย  ><

สุดท้าย...กลับมาบ้าน

คนที่บ้านก็กำลังแตกตื่นเรื่องน้ำจะท่วมบ้าน...

แถมเขตที่ตะน็อคอยู่ เห็นเขาว่ามันจะท่วมสูงถึงสองเมตร...

มิดห้องเดี๊ยนพอดี...

ท่าทางจะต้องนั่งคิดหาวิธีพาแมวหนีน้ำ...

แล้วยังกองหนังสืออีกล่ะ...

รักทะเลค่ะ...แต่ยังไม่อยากให้ท่านโปเซดอนมาเยือนถึงห้องนอนแบบนี้...

...เบื่อว้อย...

><