Tinygarden

ไปอ่านเจอจากเว็บนึง...อ่านแล้วของขึ้นกะทันหัน - -''

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่เรียกตัวเองว่าเป็น "ครู" จะคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้

ท่านบอกว่าภาษาการ์ตูนเป็นภาษาวิบัติ การเรียนเพื่ออ่านการ์ตูนเป็นเรื่องง่าย

ไม่ต้องรู้ภาษาญี่ปุ่นเท่าไหร่ก็อ่านได้แล้วเพราะมีภาพให้ดู คันจิก็มีให้ดู มีภาพประกอบ

ทั้งเดาทั้งมั่วก็สนุกได้...เรื่องนี้ขอผ่านไปคุยทีหลัง เพราะเรื่องนี้คงต้องคุยกันยาว

แต่เรื่องที่ท่านเป็นห่วงว่าคนอ่านที่ติดงอมแงมจะกลายเป็นอย่างไร

ดิฉันคิดว่าก็คงไม่ต่างกับคนที่ติดละครน้ำเน่างอมแงมหรอกค่ะ

ตราบใดที่คนดูละครน้ำเน่าไม่ลุกขึ้นมาร้องกรีดกราดไล่ตบชาวบ้านแบบไร้เหตุผล

คุณผู้ชายไม่เที่ยวไปลักพาตัวลูกสาวคนอื่นมาปล้ำแล้วบอกว่าทำไปเพราะรัก

คนการ์ตูนก็คงไม่ลุกขึ้นมาขับกันดั้มไปถล่มบ้านใครหรอกค่ะ - -''

ก่อนอื่น...ขอให้ทำความเข้าใจกับการ์ตูนหรือมังงะให้ดีๆเสียก่อนจะดีกว่า...

ดิฉันคิดว่าการ์ตูนหรือมังงะถือเป็นสื่อชนิดหนึ่งในญี่ปุ่น เช่นเดียวกับสื่อประเภทอื่น

และจัดเป็นสื่อที่ผู้รับสารสามารถทำความเข้าใจได้ง่าย เพราะมีรูปประกอบความเข้าใจ

สำหรับดิฉันแล้ว การ์ตูนหรือมังงะไม่ได้ต่างอะไรไปจากนิตยสารหรือหนังสือสักเล่ม

มีนิตยสารหรือหนังสือดีๆฉันใด...ก็มีนิตยสารโป๊เปลือยหนังสือปลุกอารมณ์เช่นเดียวกัน

การ์ตูนหรือมังงะก็เหมือนกัน

ถ้าคุณอยู่ญี่ปุ่น คุณจะได้เจอตั้งแต่การ์ตูนสอนประวัติศาสตร์ สอนศาสนา สอนการเมือง

สอนเรื่องราวธุรกิจ ไปจนถึงการ์ตูนสำหรับเด็ก การ์ตูนสำหรับสาวน้อยช่างฝัน การ์ตูนกีฬา

การ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชาย การ์ตูนต่อสู้ ไปจนถึงการ์ตูนโป๊เปลือยที่มีไปจนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าลามกจกเปรต...

อย่าได้มองโลกแคบๆโดยเหมาว่าคนที่ติดการ์ตูนหรือมังงะจะเป็นผู้ที่อาการน่าเป็นห่วงไปเสียหมดสิคะ

แน่นอนค่ะว่าคนที่อ่านแล้วอินจัด หายใจเข้าหายใจออกเป็นตัวการ์ตูนในเรื่องที่ตัวเองอ่านก็มีอยู่

แต่ดิฉันมั่นใจว่าแค่สื่ออย่างการ์ตูนไม่สามารถสร้างใครให้เป็นอาชญากรหรือโจรปล้นสวาทได้หรอกค่ะ

มันขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมและครอบครัวของคนเหล่านั้นมากกว่า

เอาง่ายๆ...ถ้าคุณมีลูกมีหลาน และคุณให้ความใส่ใจเขาเพียงพอ ต่อให้เขาอ่านการ์ตูนทุกวัน

และติดมันงอมแงมแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันที่จะไปทำตัวเป็นปัญหาสังคมหรอกค่ะ

อย่างที่เคยบอก...

ดิฉันไม่เคยเห็นคนคลั่งเบอร์เซิร์กคนไหน พยายามสังเวยคนอื่นเพื่อให้ได้ไข่เบเฮริท

แล้วก็ไม่เคยเห็นคนบ้าดรากอนบอลคนไหนออกเดินทางเพื่อตามหาดรากอนบอลสักที

สาวๆที่ชอบคำสาปฟาโรห์ก็คงไม่พยายามจะลงไปลอยคอในแม่น้ำไนล์

เพื่อจะไหลไปพบกับท่านเมมฟิสใช่ไหมล่ะคะ?

หรือถ้าจะมีจริงๆ อัตราส่วนที่จะเกิดขึ้นมันก็ช่างน้อยนิดเมื่อเทียบกับเรื่องอื่นๆ

แต่มันมักจะกลายเป็นข่าวดังขึ้นมาโดยสื่อที่ไร้ความรับผิดชอบ

จนบางทีก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าเกิดจับพลัดจับผลู...ดิฉันเกิดตกบันไดตายขึ้นมา

จะมีข่าวไหมว่าดิฉันได้รับอิทธิพลจากละครเวทีของโคจังเลยคิดเลียนแบบ?

เหมือนๆกับการที่มีเด็กสักคนฆ่าตัวตาย แล้วบังเอิญเด็กฟังเพลงเจร็อค

กรรมก็มักจะไปลงหัวฮิเดะซังอยู่เป็นนิจ...

ลืมตามองความเป็นจริงกันบ้างเถอะค่ะ ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลด้วย

การ์ตูนน่ะ คนอ่านส่วนใหญ่ก็รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นการ์ตูน เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น

ที่การ์ตูนทุกเล่ม(ลิขสิทธิ์)ก็จะเขียนกำกับไว้เสมอว่าตัวละครและเรื่องที่ปรากฎอยู่ในเล่ม

เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

ซึ่งก็แน่นอนอยู่แล้ว...เพราะการ์ตูนส่วนใหญ่ที่เราๆท่านๆเสพอยู่นี่เป็นการ์ตูนที่เขียนมาเพื่อความบันเทิง

ไม่ใช่หนังสือข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์

ถ้าอยากได้ความจริงทางประวัติศาสตร์ ก็ไปอ่านหนังสือประวัติศาสตร์สิคะ

ที่พูดมาทั้งหมดทั้งสิ้นนี้ไม่ได้หมายความว่าดิฉันเห็นการ์ตูนเป็นสิ่งดีเลิศประเสริฐศรีไปเสียหมด

ยอมรับค่ะว่าการ์ตูนที่ไม่เหมาะสมก็มีอยู่

ก็เหมือนกับหนังสือดีกับหนังสือไม่ดีนั่นล่ะค่ะ

แต่การที่เราจะใช้หลักลอจิกประเภทตีขลุมไปซะทั้งหมดว่า การ์ตูนเป็นสิ่งไม่ดีนั่นก็ออกจะเกินไปนะคะ

มาที่เรื่องภาษาที่ใช้ในการ์ตูนกันค่ะ...

ยอมรับค่ะว่าภาษาการ์ตูนช่วงหลังมีภาษาวิบัติเยอะ

แต่สำหรับดิฉันแล้ว ภาษาการ์ตูนเป็นภาษาที่ตรงกับการใช้จริงของคนญี่ปุ่นที่สุด

ภาษาที่ยังไม่ตายจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ

อย่างภาษาไทยเอง กว่าจะมาเป็นภาษาไทยที่พวกเราใช้ๆกันก็ผ่านการเปลี่ยนแปลงมาไม่ใช่น้อย

พวกคำแสลงตลอดจนภาษาวิบัติหลายๆคำที่เกิดขึ้น...

หลายๆคำกลายมาเป็นภาษาที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง

ในขณะที่หลายๆคำก็ล้มหายตายจากไปเมื่อเสื่อมความนิยม

ภาษาญี่ปุ่นเองก็เหมือนกับภาษาไทยนั่นล่ะค่ะ

มีทั้งคำแสลงและภาษาวิบัติที่เกิดขึ้น อยู่ยงคงกระพัน และล้มหายตายจากไปเช่นเดียวกัน

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมคะว่า ถ้าคุณไม่รู้คำแสลงหรือคำฮิตในช่วงนั้นคุณจะคุยกับคนอื่นไม่สนุก?

ลองนึกเวลาคนต่างชาติเรียนภาษาไทย...

คนที่เรียนตามตำราจะสามารถเข้าใจภาษาที่พวกเราใช้ในชีวิตประจำวันได้ไหมคะ?

เขาก็จะสามารถเข้าใจได้ในระดับหนึ่ง คือเข้าใจภาษาทางการ

แต่จะไม่มีวันเข้าใจหรือสนุกสนานกับเพื่อนคนไทยได้เลย

ตราบใดที่เขาไม่เรียนรู้ภาษาที่พวกเราใช้กันในชีวิตจริง

อ้อ...อย่าลืมนะคะว่าการ "รู้" กับการ "ใช้" มันต่างกัน

คุณไม่จำเป็นจะต้อง "ใช้" ในทุกสิ่งที่คุณ "รู้" ค่ะ

การเรียนภาษาเป็นเรื่องละเอียดอ่อน และการแปลภาษายิ่งต้องการความละเอียดอ่อนมากขึ้นไปอีก

ระดับการใช้ภาษามีอยู่ในทุกประเทศ และการเลือกใช้ให้เหมาะสมก็เป็นสิ่งจำเป็นของผู้เรียนค่ะ

ดิฉันไม่ได้แนะนำให้ผู้ที่อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเอาคำว่า Ore - Omae ไปใช้พร่ำเพรื่อ

แต่คงจะเป็นการดีกว่าที่คุณจะรู้ว่าสองคำนี้แปลว่าอะไรและใช้อย่างไร

อย่างที่บอก... คุณไม่จำเป็นจะต้อง "ใช้" ในทุกสิ่งที่คุณ "รู้" ค่ะ

 สำหรับตัวดิฉันเอง...เวลาแปลงานดิฉันไม่ได้แปลตรงตัวไปเสียทั้งหมด

โดยเฉพาะพวกสรรพนามซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อน

เอาง่ายๆ...ผู้หญิงญี่ปุ่นรู้สึกดีใจถ้าแฟนจะใช้คำว่า Omae กับพวกเธอ

เพราะมันแสดงถึงความสนิทสนม

ถามหน่อยว่าบ้านเราจะมีใครรู้สึกดีใจถ้าแฟนใช้คำว่า "มึง" กับคุณบ้าง?

ถ้ามาลองคิดดูแล้ว บ้านเราใช้คำว่า "มึง" เวลาด่าทอ

ในขณะเดียวกัน  เพื่อนฝูงที่สนิทกันก็มักจะเรียกหากันด้วยคำนี้ด้วย

คำๆเดียวกันมีนัยยะที่ต่างกันหรือไม่?

เพื่อนฝูงใช้คำๆนี้เพื่อแสดงถึงความสนิทสนม แสดงว่าเป็นพวกเดียวกัน

และมักใช้กับเพื่อนที่เท่ากันหรือคนที่ต่ำอาวุโสกว่า

แน่นอนว่าเวลาด่ากันคงไม่แฝงนัยยะแบบนี้แน่นอน

Omae ของญี่ปุ่นก็เช่นกัน

ที่จริงแล้วรากศัพท์ของคำๆนี้แปลว่า "เบื้องหน้า(ท่าน)"

ในกรณีเป็นสรรพนาม...เดิมทีใช้กับผู้ที่เหนือกว่า

ดูได้จากคำว่า 御前方、御前様 (ตัวหน้าเขียนด้วยฮิรางานะก็ได้น่อ)

ก็คงคล้ายๆกับสมัยพ่อขุนราม ที่คำว่ามึงกับกูไม่ได้เป็นคำหยาบคายแต่ประการใด

โดยส่วนตัว...งานแปลการ์ตูนไม่ใช่งานวิจัย ดังนั้นไม่ได้สนับสนุนให้เอาไปอ้างอิงในการเรียนรู้

และที่ตะน็อคเคยค้นข้อมูลเรื่องสรรพนามที่ใช้ในภาษาญี่ปุ่นเอาไว้ก็เพื่อเอามาแบ่งปันกัน

ในฐานะของคนที่แปลการ์ตูนว่าคำสรรพนามที่เคยเจอมามีอะไรบ้าง

และแต่ละคำแปลได้ประมาณไหน และมีเกร็ดปลีกย่อยอย่างไรบ้าง

ไม่ได้แนะนำให้ท่านเอาไปใช้ในชีวิตประจำวันแต่อย่างใด

ข้อมูลทั้งหมดผ่านการค้นคว้ามาพอสมควร ทั้งจากดิกฯญี่ปุ่น - ญี่ปุ่น　広辞苑 ฯลฯ

ดิฉันไม่ได้เป็นผู้ที่คร่ำหวอดในการศึกษาภาษาเก่า และไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน หรือผู้มีชื่อเสียง

แต่มีศักดิ์ศรีและความรับผิดชอบเพียงพอที่จะไม่ยกเมฆเสกเทียนให้ข้อมูลถูกๆผิดๆโดยไม่ศึกษาเสียก่อน

และไม่รังเกียจถ้าผู้ที่มีข้อมูลที่ดีกว่าและถูกต้องกว่า จะนำข้อมูลเหล่านั้นมาแบ่งปันกันเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง

ปัจจุบัน...เวลาแปลแล้วเจอเรื่องย้อนยุค จะพยายามหาข้อมูลอย่างมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

จะค้นทั้งดิกฯและอินเตอร์เน็ต ข้อมูลที่ได้มาจากทางเน็ตจะพยายามหาเทียบดูอย่างน้อย 2-3 ที่ให้ตรงกัน

พยายามที่สุดที่จะทำให้งานแปลทุกชิ้นของตัวเองมีคุณภาพ ถึงจะเป็นสิ่งที่หลายๆคนมองว่าเป็นแค่การ์ตูนก็เถอะ

ขอแถมท้าย...สำหรับผู้ที่ยังไม่เข้าใจว่าการแปลการ์ตูนมันยากอย่างไร

ลองหยิบการ์ตูนสักเรื่องขึ้นมา แล้วเขียนแปลออกมาเป็นภาษาไทยดูนะคะ

การอ่านการ์ตูนให้รู้เรื่องหรืออ่านให้เข้าใจมันไม่ยากหรอกค่ะ

แต่การถ่ายทอดออกมาให้คนอ่านเข้าใจ และเรียบเรียงให้สละสลวยสิคะ ไม่ได้ทำได้ง่ายๆเลย

ถ้าอยากรู้ว่าการแปลการ์ตูนยากขนาดไหน...ลองแปลการ์ตูนแคลมป์ดูนะคะ

ที่สุดของการใช้ภาษากำกวมแล้วล่ะค่ะ แปลพลาดไปนิดเดียวอาจจะทำให้ท่านตายตอนจบได้เลยทีเดียว

ถ้าเรื่องความยากของเนื้อหา...ตอนนี้ยกให้เรื่องฮานะฮานะของอ.นาริตะ มินาโกะค่ะ

การ์ตูนละครโนห์...ใครได้แปลคงโดนภูเขาข้อมูลทับตาย

เรื่องนี้ขอแค่อ่านพอค่ะ...ไม่หาญกล้าจะแปล

เช่นเดิมค่ะ..ยังขอเป็นกำลังใจให้ผู้ที่สนใจจะเป็นนักแปลทุกท่าน

และสำหรับผู้ที่ชอบพูดว่างานแปลการ์ตูนเป็นเรื่องง่ายๆ...

"คุณมีสิทธิอะไรที่จะดูถูกงานของคนอื่นคะ?"

edit @ 5 Jun 2009 11:56:45 by tanok