ก่อนอื่น...ขอฉลอง Hits ของบล๊อกหน่อย
วู้!!~ 33333 แล้วจ้า!!
วู้!!~ 33333 แล้วจ้า!!
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมเยียนกันนะคับ เม้นต์ไม่เม้นต์ไม่ว่า แค่แวะมาก็ดีใจแร้ว~
(แต่ถ้าว่างคุยกันมั่งก็จะดีใจมากเลยคับ แหะๆ...)
สำหรับท่านที่ไม่ได้เป็นสมาชิก exteen แต่อยากคุยกับตะน็อค ตอนนี้มี Shoutbox ให้เล่นนะคับ
ถ้าเน็ตไม่เดี้ยงจะแวะมาตอบค้าบ...
เพื่อเป็นการฉลองฮิต 555 ตะน็อคเลยว่าจะเขียนฟิคเรื่องยาวล่ะ
ระยะนี้รู้สึกตัวเองห่างหายจากการเขียนฟิคไปนานมากกกก...
โดยเฉพาะเรื่องยาว จนตอนนี้เรื่มรู้สึกว่าสันหลังตัวเองมันยาวเกินฟิคไปแล้วหลายช่วงตัว
แต่ครั้นจะกลับไปเขียนฟิคการ์ตูน...มันก็จะกลับไปสู่สไตล์การเขียนเดิมๆ
ก็เลยคิดว่าจะลองเขียนอะไรที่มันเป็นออริจินัล
แต่จริงๆแล้วมันก็ไม่ออริจินัลนักหรอกนะ (เอาไงแน่...)
เอาเป็นว่าอ่านกันเล่นๆละกัน แหะๆ
ถ้าอ่านแล้วรู้สึกว่าคาแรกเตอร์ของชูเมย์กับโยคุมันคุ้นๆก็ไม่ต้องสงสัยนะคับ
ยืมคาแรกเตอร์มาจากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร หุๆ... (ขนาดชื่อก็ยังยืมมาเลย คิดดู...)
เรื่องนี้ยังไม่จำกัดความยาวคับ ขึ้นอยู่กับความสามารถของฮอนโจซัง 555
ATTENTION
Fiction เรื่องนี้ Y Alert นะคับ
ใครที่รับเรื่อง Boy's Love ไม่ได้ กรุณาคลิกกากบาทที่มุมขวาบนด่วน
และกรุณาอย่านำไปเผยแพร่ที่อื่นนะจ๊ะ
เค้าเขินนะ...ตะเอง >///<
-1-
Fiction เรื่องนี้ Y Alert นะคับ
ใครที่รับเรื่อง Boy's Love ไม่ได้ กรุณาคลิกกากบาทที่มุมขวาบนด่วน
และกรุณาอย่านำไปเผยแพร่ที่อื่นนะจ๊ะ
เค้าเขินนะ...ตะเอง >///<
-1-
"สายแล้วๆ...!!~"
ร่างเพรียวบางของชายหนุ่มในชุดสูทรีบแทรกตัวผ่านบรรดามนุษย์เงินเดือนเหมือนๆกับตัวเอง เพื่อลงจากรถเมล์ให้เร็วที่สุด ปากก็พึมพำอย่างร้อนใจ เมื่อมองเห็นว่าเข็มนาฬิกาบนข้อมือกำลังจะชี้ไปที่เลข 8 ซึ่งเป็นเวลาที่เขาควรจะนั่งอยู่ในบริษัท และเตรียมออกกำลังกายยามเช้าเรียบร้อย
อาซาคุระ นัตสึกิ เพิ่งจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งหนึ่งด้วยวัย 23 ปี และเพิ่งจะได้รับการบรรจุเข้าเป็นพนักงานประจำของบ.โปรดักชั่นชั้นนำอย่าง AZ โปรฯหมาดๆ แน่นอนว่าไม่เป็นการฉลาดนัก ถ้าจะไปทำงานสายตั้งแต่บรรจุใหม่แบบนี้
"รอด้วยคร้าบบ!!~"
ร่างเพรียวร้องสุดเสียงก่อนวิ่งแบบหูตั้งลืมตายเมื่อเห็นประตูลิฟท์ตัวสุดท้ายกำลังจะปิดลง ถ้าพลาดลิฟท์ตัวนี้หมายถึงการสายเข้าขั้นเบ็ดเสร็จเด็ดขาด บัตรตอกเวลาเข้าทำงานโชว์ตัวแดงแน่นอน เหมือนพระเจ้าทรงโปรด...เพราะประตูลิฟท์ที่กำลังจะปิดไปต่อหน้าเลื่อนเปิดขึ้นอีกครั้ง ร่างเพรียวยิ้มกว้าง...ก่อนที่รอยยิ้มจะกลายเป็นค้าง และเหี่ยวหุบลงช้าๆเมื่อเห็นผู้โดยสารด้านใน
ฮอนโจ ชิเงรุ...หัวหน้าฝ่ายจัดการ และยักษ์จอมโหดประจำบริษัทที่พนักงานทุกคนล้วนหวาดผวา...
"อาซาคุระ นัตสึกิ..." เสียงนุ่ม...ทุ้มที่สาวๆหลายคนกรี๊ดกร๊าด และนัตสึกิก็เคยแอบเห็นด้วยว่าเสียงของผู้ชายคนนี้ทั้งทรงอำนาจและเปี่ยมพลังดึงดูด จนน่าจะเป็นเสียงของบุคคลระดับประธานบริหาร ไม่ใช่แค่หัวหน้าฝ่ายควบคำแหน่งผู้จัดการไอด้อลแบบนี้ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันเย็นยะเยือกยังกับภูเขาน้ำแข็งก็ไม่ปาน
"อ่า...อรุณสวัสดิ์ครับ หัวหน้าฮอนโจ..." ได้แต่ยิ้มกะเรี่ยกะราดอยู่หน้าลิฟท์ ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะก้าวเข้าไปข้างใน หรือควรจะรีบเผ่นไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด เอ...วิ่งขึ้นบันได 15 ชั้นนี่มันควรจะใช้เวลาเท่าไหร่วะ?
"ชั้นว่าสิ่งที่ตอนนี้เธอควรทำคือการรีบๆเข้ามาในลิฟท์นี่มากกว่าจะห่วงการทักทายตอนเช้านะ อาซาคุระคุง" น้ำเสียงเย็นๆนั่นกล่าวขึ้นขัดจังหวะความคิด ใบหน้าที่หล่อเหลาจนดาราหลายๆคนยังต้องอายดูเย็นชาเหมือนฉาบน้ำแข็งเอาไว้บางๆ
"หรือเธอตั้งใจจะทำให้ชั้นเสียประวัติการทำงานด้วยการไปสายเป็นเพื่อนเธอ?"
"หวา!!~ ขอโทษครับหัวหน้า" โดดพรวดเข้าไปในลิฟท์ไม่ต้องให้อีกฝ่ายกล่าวซ้ำสอง ได้ยินเสียงถอนใจเบาๆจากด้านหลัง แต่นัตสึกิก็เกร็งซะจนคิดอะไรไม่ออก ได้แต่กดลิฟท์ชั้นที่ทำงาน แล้วก็แหงนหน้ามองไฟแสดงชั้นที่ลิฟท์กำลังเลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆ พยายามทำใจลืมร่างสูงๆของหัวหน้าที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มาสะดุ้งสุดตัวก็เมื่อแขนยาวๆในชุดสูทสีเข้มยื่นเฉียดข้างตัวเขาไปกดปุ่มหยุดลิฟท์หน้าตาเฉย
"อ๋า!!~ลิฟท์!?" ร่างเพรียวที่ดูจะกลายเป็นคนตัวเล็กไปซะแล้วเมื่อเทียบกับคนตัวสูงด้านหลัง หันมาทำปากพะงาบๆ อยากจะถาม...แต่ก็ไม่กล้าถาม ได้แต่แหงนมองสลับไปสลับมาระหว่างแผงกดลิฟท์กับใบหน้าของหัวหน้าตัวเอง ท่าทางแบบนั้นทำให้ชายหนุ่มร่างสูงถอนใจอีกรอบอย่างปลงๆ
"อาซาคุระคุง ชั้นให้เวลาเธอ 3 นาที จัดการกับเหงื่อแล้วก็ผมกระเซิงแบบเด็กนักเรียนวิ่งเข้าห้องในวินาทีสุดท้ายก่อนหมดสิทธิสอบนั่นซะ ไม่งั้นชั้นจะสั่งปลดเธอไปเป็นเด็กฝึกงานใหม่"
"ขอโทษคร้าบ!!~" ละล่ำละลักขอโทษคนตรงหน้าก่อนจะคว้าผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงออกมาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าและลำคอลวกๆ จากนั้นก็ใช้ห้านิ้วอรหันต์เสยผมสามทีแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มแฉ่ง
"เรียบร้อยแล้วครับหัวหน้า"
สายตาคมๆที่มองดูอากัปกิริยาของพนักงานใหม่ตรงหน้าปะปนไปด้วยความอึ้ง...ทึ่ง...แกมระอาใจ มือใหญ่กดซ้ำปุ่มเดิมอีกครั้งให้ลิฟท์เคลื่อนที่พลางงึมงำในลำคอ...
"ท่าทางจะต้องสังคายนาฝ่ายฝึกอบรมบุคลิกภาพพนักงานซักหน่อยแล้ว..."
หลังจากหลุดพ้นโซนมาคุในลิฟท์มาได้ ร่างเพรียวก็วิ่งทั่กๆมาตามทางเดิน ในมือถือแฟ้มบางๆที่ร่างสูงเมื่อครู่ฝากให้มาวางไว้ที่โต๊ะ และด้วยบุญคุณของแฟ้มที่ว่า ทำให้นัตสึกิรอดพ้นจากการโดนบันทึกว่ามาทำงานสายได้หวุดหวิด
แต่เมื่อเดินเข้ามาในส่วนที่ทำงาน เสียงหึ่งๆของเพื่อนร่วมแผนก็ทำให้อดขมวดคิ้วไม่ได้...
"ท่าทางจะเอาอีกแล้ว..."
"นั่นสิ เห็นว่าคนเก่าถึงขนาดยื่นใบลาออกเลยนะ"
"นี่โดนมากี่คนแล้วล่ะ...รายต่อไปจะเป็นใครเนี่ย เสียวสันหลังพิลึก"
"อาซาคุระคุงๆ...หัวหน้าฮอนโจระบุตัวผู้จัดการคู่นรกนั่นคนใหม่รึยัง?"
พนักงานรุ่นพี่คนหนึ่งหันมาถามทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้
"อ่า...ไม่ทราบครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"
"เฮ่ย!!~ ฝ่ายจัดการทั่วไปอย่างนายทำไมถึงไม่รู้เรื่องได้ล่ะ ก็เรื่องที่ไดสุเกะคุงผู้จัดการของโยคุซังโดนปลดกลางอากาศไงเล่า!!~"
นัตสึกิเกาหัวแกร่ก... นึกคันปากอยากจะย้อนถามไปจริงๆว่า คนที่ทำงานมานานเกือบสิบปีอย่างรุ่นพี่ยังไม่รู้ แล้วเด็กใหม่อายุงานเพิ่งพ้น 3 เดือนมาหมาดๆอย่างผมจะรู้มั้ยล่ะ
"ง่า...ไม่ทราบเลยครับ..."
ตอบยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานของประธานฯก็เปิดผางออก ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวพรวดพราดออกมาด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนภูเขาไฟพร้อมระเบิดที่เตรียมจะพ่นลาวาได้ทุกเมื่อ
"ฮอนโจเข้ามารึยัง? มีใครเห็นมั้ย?"
ทั้งที่ทำงานเงียบกริบ ขนาดที่ว่าถ้ามีเข็มซักเล่มตกลงบนพรมก็คงได้ยิน ไม่มีใครกล้าตอบเพราะกลัวว่าถ้าตอบไปว่าไม่เห็น อาจจะโดนคำสั่งเชือดให้โทรตามเจ้าของชื่อ ซึ่งพนักงานทุกคนรู้ดีว่าจัดเป็นความโชคร้ายพอๆกับการโดนท่านประธานระเบิดอารมณ์ใส่
ที่สำคัญ...ถ้าเกิดเห็นก็เรียกได้ว่้ายิ่งซวยบรรลัย เพราะจะต้องโดนไล่เบี้ยหาพิกัดที่อยู่ของหัวหน้าออกมาให้ได้ แล้วใครมันจะไปรู้ล่ะว่าตอนนี้หัวหน้าอยู่ที่ไหน ออกจะชีพจรลงเท้าขนาดนั้น...
"เอ่อ...เข้ามาแล้วครับ อยู่ที่ห้องประชุม 2 กับพวกชูเมย์ซัง..."
เสียงตอบเบ๊าเบา...ที่ลอยมาจากด้านหลังทำให้ทุกคนหันควับ ก่อนจะเจอผู้กล้าตัวบางๆที่ตอบคำถามท่านประธานด้วยสีหน้าซื่อๆ ท่าทางแบบนั้นทำให้คิ้วของท่านประธานคลายตัวลงนิดหน่อย
"เธอ...? อาซาคุระ นัตสึกิคุงสินะ?" ถามย้ำเพื่อความมั่นใจ เพราะหนุ่มร่างบางตรงหน้ายังไม่ค่อยคุ้นตานัก จำได้เลาๆว่าปีนี้บริษัทตัวเองรับพนักงานใหม่เข้ามา 15 คน ซึ่งต่างก็อยู่ในช่วงกระจายไปฝึกงานกับแต่ละฝ่าย แต่เด็กใหม่ที่ถูกส่งตัวมาฝึกด้านบริหารงานบันเทิงรู้สึกจะมีเด็กคนนี้แค่คนเดียว
"ครับ..."
ดวงตาคมดุที่ให้บรรยากาศประพิมประพายทั้งหัวหน้าฝ่ายจอมโหด และ"ชูเมย์"ซุปเปอร์ไอด้อลคนดังประจำค่าย ทอดมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา
"ตัวเล็กจัง..."
เสียงงึมงำในคอนั่นทำให้นัตสึกิเผลอตวัดสายตาขึ้นมองอย่างเคืองๆ... ชายหนุ่มวัย 23 สูง 168 อย่างผมไม่เรียกว่าตัวเล็กนะครับ... แค่คนที่นี่ตัวสูงกันเกินไปเองตะหากล่ะ
คิดแล้วก็แอบปลงนิดหน่อย...ก็ค่าเฉลี่ยส่วนสูงของฝ่ายบริหารของบริษัทนี้มัน 172 cm อัพนี่นะ อย่างประธานตรงหน้า อย่างน้อยก็คงเฉียดๆ 176 แถมยังหล่อเฉียบขนาดเป็นนายแบบได้เองสบายๆ
เออ...ไม่เกิดมาสูงมั่งให้มันรู้ไปวะ!!
เหมือนจะเดาความรู้สึกของคนตรงหน้าได้ มือใหญ่ๆของท่านประธานจึงแตะลงบนไหล่บางอย่างนุ่มนวล
"ขอโทษด้วยที่ต้องมองหมายงานหฤโหดให้เด็กใหม่อย่างเธอ แต่ช่วยไปลากคอหัวหน้าฝ่ายของเธอมาหาชั้นที่นี่ได้มั้ย...?"
ฟังเหมือนคำถามแกมขอร้อง แต่คนที่ได้ยินก็มีสมองพอจะประมวลผลได้ว่ามันคือคำสั่ง นัตสึกิจึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
"ครับ..."
เสียงฮือฮาที่ดังขึ้นทันทีจากด้านหลังทำเอาคิ้วเข้มๆของท่านประธานที่กำลังจะคลี่คลายคืนสู่รูปร่างที่ควรเป็น กลับขมวดบึ้งขึ้นมาใหม่
"เสียงดังอะไรกัน!? หรืออยากรับงานแทนน้องใหม่?"
เสียงหึ่งๆเหมือนผึ้งแตกรังเงียบกริ๊บ... ท่านประธานก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าก่อนคลี่รอยยิ้มอ่อนโยน
"ขอบใจมากอาซาคุระคุง คำเตือนสุดท้าย...ก่อนเข้าห้องประชุมที่ว่า แวะไปเบิกหมวกนิรภัยที่แผนกเซฟตี้ก่อนด้วยนะ บอกว่าชั้นอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ"
ห๊ะ!? ทำไมแค่ไปตามหัวหน้าฝ่ายถึงต้องใส่หมวกเซฟตี้ด้วยวะ?
นัตสึกิแหงนหน้ามองท่านประธานด้วยสีหน้างงๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่อมยิ้มแล้วตบบ่าเบาๆเป็นการปลอบใจ
"โชคดีที่เธอตัวเล็ก... น่าจะหลบไว แต่ก็ไม่ต้องห่วงนะ เกิดพลาดขึ้นมาบริษัทยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง ตั้งแต่ทุพลภาพไปจนถึงขึ้นเชิงตะกอนเลยล่ะ ไว้ใจได้ๆ"
ว่าแล้วก็เดินหายกลับเข้าห้องไปอย่างสุขารมณ์ ปล่อยให้น้องใหม่หันกลับมามองรุ่นพี่ในแผนกด้วยสีหน้าเหรอหรา...
ใครคนหนึ่งในแผนกบีบไหล่นัตสึกิอย่างให้กำลังใจ
"The Duty must go on... สู้ตายนะ อาซาคุระคุง จำไว้แค่ว่า หลบให้ไว แล้วก็...อย่าเข้าใกล้โยคุซังเวลาเขากำลังโมโหจัด May the force be with you..."
ทุกคนในแผนกต่างทำท่าสวดส่งวิญญาณพร้อมกัน ทำให้นัตสึกิยิ่งเหวอ...
สรุปว่านี่ตูกำลังจะไปตามหัวหน้าฝ่าย หรือโดดเข้าเตาเผาผีกันแน่ว้อย!!~
ร่างเพรียวบางของชายหนุ่มในชุดสูทรีบแทรกตัวผ่านบรรดามนุษย์เงินเดือนเหมือนๆกับตัวเอง เพื่อลงจากรถเมล์ให้เร็วที่สุด ปากก็พึมพำอย่างร้อนใจ เมื่อมองเห็นว่าเข็มนาฬิกาบนข้อมือกำลังจะชี้ไปที่เลข 8 ซึ่งเป็นเวลาที่เขาควรจะนั่งอยู่ในบริษัท และเตรียมออกกำลังกายยามเช้าเรียบร้อย
อาซาคุระ นัตสึกิ เพิ่งจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งหนึ่งด้วยวัย 23 ปี และเพิ่งจะได้รับการบรรจุเข้าเป็นพนักงานประจำของบ.โปรดักชั่นชั้นนำอย่าง AZ โปรฯหมาดๆ แน่นอนว่าไม่เป็นการฉลาดนัก ถ้าจะไปทำงานสายตั้งแต่บรรจุใหม่แบบนี้
"รอด้วยคร้าบบ!!~"
ร่างเพรียวร้องสุดเสียงก่อนวิ่งแบบหูตั้งลืมตายเมื่อเห็นประตูลิฟท์ตัวสุดท้ายกำลังจะปิดลง ถ้าพลาดลิฟท์ตัวนี้หมายถึงการสายเข้าขั้นเบ็ดเสร็จเด็ดขาด บัตรตอกเวลาเข้าทำงานโชว์ตัวแดงแน่นอน เหมือนพระเจ้าทรงโปรด...เพราะประตูลิฟท์ที่กำลังจะปิดไปต่อหน้าเลื่อนเปิดขึ้นอีกครั้ง ร่างเพรียวยิ้มกว้าง...ก่อนที่รอยยิ้มจะกลายเป็นค้าง และเหี่ยวหุบลงช้าๆเมื่อเห็นผู้โดยสารด้านใน
ฮอนโจ ชิเงรุ...หัวหน้าฝ่ายจัดการ และยักษ์จอมโหดประจำบริษัทที่พนักงานทุกคนล้วนหวาดผวา...
"อาซาคุระ นัตสึกิ..." เสียงนุ่ม...ทุ้มที่สาวๆหลายคนกรี๊ดกร๊าด และนัตสึกิก็เคยแอบเห็นด้วยว่าเสียงของผู้ชายคนนี้ทั้งทรงอำนาจและเปี่ยมพลังดึงดูด จนน่าจะเป็นเสียงของบุคคลระดับประธานบริหาร ไม่ใช่แค่หัวหน้าฝ่ายควบคำแหน่งผู้จัดการไอด้อลแบบนี้ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันเย็นยะเยือกยังกับภูเขาน้ำแข็งก็ไม่ปาน
"อ่า...อรุณสวัสดิ์ครับ หัวหน้าฮอนโจ..." ได้แต่ยิ้มกะเรี่ยกะราดอยู่หน้าลิฟท์ ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะก้าวเข้าไปข้างใน หรือควรจะรีบเผ่นไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด เอ...วิ่งขึ้นบันได 15 ชั้นนี่มันควรจะใช้เวลาเท่าไหร่วะ?
"ชั้นว่าสิ่งที่ตอนนี้เธอควรทำคือการรีบๆเข้ามาในลิฟท์นี่มากกว่าจะห่วงการทักทายตอนเช้านะ อาซาคุระคุง" น้ำเสียงเย็นๆนั่นกล่าวขึ้นขัดจังหวะความคิด ใบหน้าที่หล่อเหลาจนดาราหลายๆคนยังต้องอายดูเย็นชาเหมือนฉาบน้ำแข็งเอาไว้บางๆ
"หรือเธอตั้งใจจะทำให้ชั้นเสียประวัติการทำงานด้วยการไปสายเป็นเพื่อนเธอ?"
"หวา!!~ ขอโทษครับหัวหน้า" โดดพรวดเข้าไปในลิฟท์ไม่ต้องให้อีกฝ่ายกล่าวซ้ำสอง ได้ยินเสียงถอนใจเบาๆจากด้านหลัง แต่นัตสึกิก็เกร็งซะจนคิดอะไรไม่ออก ได้แต่กดลิฟท์ชั้นที่ทำงาน แล้วก็แหงนหน้ามองไฟแสดงชั้นที่ลิฟท์กำลังเลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆ พยายามทำใจลืมร่างสูงๆของหัวหน้าที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มาสะดุ้งสุดตัวก็เมื่อแขนยาวๆในชุดสูทสีเข้มยื่นเฉียดข้างตัวเขาไปกดปุ่มหยุดลิฟท์หน้าตาเฉย
"อ๋า!!~ลิฟท์!?" ร่างเพรียวที่ดูจะกลายเป็นคนตัวเล็กไปซะแล้วเมื่อเทียบกับคนตัวสูงด้านหลัง หันมาทำปากพะงาบๆ อยากจะถาม...แต่ก็ไม่กล้าถาม ได้แต่แหงนมองสลับไปสลับมาระหว่างแผงกดลิฟท์กับใบหน้าของหัวหน้าตัวเอง ท่าทางแบบนั้นทำให้ชายหนุ่มร่างสูงถอนใจอีกรอบอย่างปลงๆ
"อาซาคุระคุง ชั้นให้เวลาเธอ 3 นาที จัดการกับเหงื่อแล้วก็ผมกระเซิงแบบเด็กนักเรียนวิ่งเข้าห้องในวินาทีสุดท้ายก่อนหมดสิทธิสอบนั่นซะ ไม่งั้นชั้นจะสั่งปลดเธอไปเป็นเด็กฝึกงานใหม่"
"ขอโทษคร้าบ!!~" ละล่ำละลักขอโทษคนตรงหน้าก่อนจะคว้าผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงออกมาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าและลำคอลวกๆ จากนั้นก็ใช้ห้านิ้วอรหันต์เสยผมสามทีแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มแฉ่ง
"เรียบร้อยแล้วครับหัวหน้า"
สายตาคมๆที่มองดูอากัปกิริยาของพนักงานใหม่ตรงหน้าปะปนไปด้วยความอึ้ง...ทึ่ง...แกมระอาใจ มือใหญ่กดซ้ำปุ่มเดิมอีกครั้งให้ลิฟท์เคลื่อนที่พลางงึมงำในลำคอ...
"ท่าทางจะต้องสังคายนาฝ่ายฝึกอบรมบุคลิกภาพพนักงานซักหน่อยแล้ว..."
หลังจากหลุดพ้นโซนมาคุในลิฟท์มาได้ ร่างเพรียวก็วิ่งทั่กๆมาตามทางเดิน ในมือถือแฟ้มบางๆที่ร่างสูงเมื่อครู่ฝากให้มาวางไว้ที่โต๊ะ และด้วยบุญคุณของแฟ้มที่ว่า ทำให้นัตสึกิรอดพ้นจากการโดนบันทึกว่ามาทำงานสายได้หวุดหวิด
แต่เมื่อเดินเข้ามาในส่วนที่ทำงาน เสียงหึ่งๆของเพื่อนร่วมแผนก็ทำให้อดขมวดคิ้วไม่ได้...
"ท่าทางจะเอาอีกแล้ว..."
"นั่นสิ เห็นว่าคนเก่าถึงขนาดยื่นใบลาออกเลยนะ"
"นี่โดนมากี่คนแล้วล่ะ...รายต่อไปจะเป็นใครเนี่ย เสียวสันหลังพิลึก"
"อาซาคุระคุงๆ...หัวหน้าฮอนโจระบุตัวผู้จัดการคู่นรกนั่นคนใหม่รึยัง?"
พนักงานรุ่นพี่คนหนึ่งหันมาถามทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้
"อ่า...ไม่ทราบครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"
"เฮ่ย!!~ ฝ่ายจัดการทั่วไปอย่างนายทำไมถึงไม่รู้เรื่องได้ล่ะ ก็เรื่องที่ไดสุเกะคุงผู้จัดการของโยคุซังโดนปลดกลางอากาศไงเล่า!!~"
นัตสึกิเกาหัวแกร่ก... นึกคันปากอยากจะย้อนถามไปจริงๆว่า คนที่ทำงานมานานเกือบสิบปีอย่างรุ่นพี่ยังไม่รู้ แล้วเด็กใหม่อายุงานเพิ่งพ้น 3 เดือนมาหมาดๆอย่างผมจะรู้มั้ยล่ะ
"ง่า...ไม่ทราบเลยครับ..."
ตอบยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานของประธานฯก็เปิดผางออก ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวพรวดพราดออกมาด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนภูเขาไฟพร้อมระเบิดที่เตรียมจะพ่นลาวาได้ทุกเมื่อ
"ฮอนโจเข้ามารึยัง? มีใครเห็นมั้ย?"
ทั้งที่ทำงานเงียบกริบ ขนาดที่ว่าถ้ามีเข็มซักเล่มตกลงบนพรมก็คงได้ยิน ไม่มีใครกล้าตอบเพราะกลัวว่าถ้าตอบไปว่าไม่เห็น อาจจะโดนคำสั่งเชือดให้โทรตามเจ้าของชื่อ ซึ่งพนักงานทุกคนรู้ดีว่าจัดเป็นความโชคร้ายพอๆกับการโดนท่านประธานระเบิดอารมณ์ใส่
ที่สำคัญ...ถ้าเกิดเห็นก็เรียกได้ว่้ายิ่งซวยบรรลัย เพราะจะต้องโดนไล่เบี้ยหาพิกัดที่อยู่ของหัวหน้าออกมาให้ได้ แล้วใครมันจะไปรู้ล่ะว่าตอนนี้หัวหน้าอยู่ที่ไหน ออกจะชีพจรลงเท้าขนาดนั้น...
"เอ่อ...เข้ามาแล้วครับ อยู่ที่ห้องประชุม 2 กับพวกชูเมย์ซัง..."
เสียงตอบเบ๊าเบา...ที่ลอยมาจากด้านหลังทำให้ทุกคนหันควับ ก่อนจะเจอผู้กล้าตัวบางๆที่ตอบคำถามท่านประธานด้วยสีหน้าซื่อๆ ท่าทางแบบนั้นทำให้คิ้วของท่านประธานคลายตัวลงนิดหน่อย
"เธอ...? อาซาคุระ นัตสึกิคุงสินะ?" ถามย้ำเพื่อความมั่นใจ เพราะหนุ่มร่างบางตรงหน้ายังไม่ค่อยคุ้นตานัก จำได้เลาๆว่าปีนี้บริษัทตัวเองรับพนักงานใหม่เข้ามา 15 คน ซึ่งต่างก็อยู่ในช่วงกระจายไปฝึกงานกับแต่ละฝ่าย แต่เด็กใหม่ที่ถูกส่งตัวมาฝึกด้านบริหารงานบันเทิงรู้สึกจะมีเด็กคนนี้แค่คนเดียว
"ครับ..."
ดวงตาคมดุที่ให้บรรยากาศประพิมประพายทั้งหัวหน้าฝ่ายจอมโหด และ"ชูเมย์"ซุปเปอร์ไอด้อลคนดังประจำค่าย ทอดมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา
"ตัวเล็กจัง..."
เสียงงึมงำในคอนั่นทำให้นัตสึกิเผลอตวัดสายตาขึ้นมองอย่างเคืองๆ... ชายหนุ่มวัย 23 สูง 168 อย่างผมไม่เรียกว่าตัวเล็กนะครับ... แค่คนที่นี่ตัวสูงกันเกินไปเองตะหากล่ะ
คิดแล้วก็แอบปลงนิดหน่อย...ก็ค่าเฉลี่ยส่วนสูงของฝ่ายบริหารของบริษัทนี้มัน 172 cm อัพนี่นะ อย่างประธานตรงหน้า อย่างน้อยก็คงเฉียดๆ 176 แถมยังหล่อเฉียบขนาดเป็นนายแบบได้เองสบายๆ
เออ...ไม่เกิดมาสูงมั่งให้มันรู้ไปวะ!!
เหมือนจะเดาความรู้สึกของคนตรงหน้าได้ มือใหญ่ๆของท่านประธานจึงแตะลงบนไหล่บางอย่างนุ่มนวล
"ขอโทษด้วยที่ต้องมองหมายงานหฤโหดให้เด็กใหม่อย่างเธอ แต่ช่วยไปลากคอหัวหน้าฝ่ายของเธอมาหาชั้นที่นี่ได้มั้ย...?"
ฟังเหมือนคำถามแกมขอร้อง แต่คนที่ได้ยินก็มีสมองพอจะประมวลผลได้ว่ามันคือคำสั่ง นัตสึกิจึงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
"ครับ..."
เสียงฮือฮาที่ดังขึ้นทันทีจากด้านหลังทำเอาคิ้วเข้มๆของท่านประธานที่กำลังจะคลี่คลายคืนสู่รูปร่างที่ควรเป็น กลับขมวดบึ้งขึ้นมาใหม่
"เสียงดังอะไรกัน!? หรืออยากรับงานแทนน้องใหม่?"
เสียงหึ่งๆเหมือนผึ้งแตกรังเงียบกริ๊บ... ท่านประธานก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าก่อนคลี่รอยยิ้มอ่อนโยน
"ขอบใจมากอาซาคุระคุง คำเตือนสุดท้าย...ก่อนเข้าห้องประชุมที่ว่า แวะไปเบิกหมวกนิรภัยที่แผนกเซฟตี้ก่อนด้วยนะ บอกว่าชั้นอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ"
ห๊ะ!? ทำไมแค่ไปตามหัวหน้าฝ่ายถึงต้องใส่หมวกเซฟตี้ด้วยวะ?
นัตสึกิแหงนหน้ามองท่านประธานด้วยสีหน้างงๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่อมยิ้มแล้วตบบ่าเบาๆเป็นการปลอบใจ
"โชคดีที่เธอตัวเล็ก... น่าจะหลบไว แต่ก็ไม่ต้องห่วงนะ เกิดพลาดขึ้นมาบริษัทยินดีรับผิดชอบทุกอย่าง ตั้งแต่ทุพลภาพไปจนถึงขึ้นเชิงตะกอนเลยล่ะ ไว้ใจได้ๆ"
ว่าแล้วก็เดินหายกลับเข้าห้องไปอย่างสุขารมณ์ ปล่อยให้น้องใหม่หันกลับมามองรุ่นพี่ในแผนกด้วยสีหน้าเหรอหรา...
ใครคนหนึ่งในแผนกบีบไหล่นัตสึกิอย่างให้กำลังใจ
"The Duty must go on... สู้ตายนะ อาซาคุระคุง จำไว้แค่ว่า หลบให้ไว แล้วก็...อย่าเข้าใกล้โยคุซังเวลาเขากำลังโมโหจัด May the force be with you..."
ทุกคนในแผนกต่างทำท่าสวดส่งวิญญาณพร้อมกัน ทำให้นัตสึกิยิ่งเหวอ...
สรุปว่านี่ตูกำลังจะไปตามหัวหน้าฝ่าย หรือโดดเข้าเตาเผาผีกันแน่ว้อย!!~
+++++++++++++TCB++++++++++++++
